วันอังคาร, 11 สิงหาคม 2563

“วันที่ลูกได้ดี..อย่าลืมแม่นะลูก”อยากให้ลููกได้อ่านเตือนสติ

10 มิ.ย. 2020
237

เมื่อตอน ที่แม่เริ่มออกเดินทาง แม่ก็เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผ่านคืนวันมีความฝัน มีชีวิตเป็นของตัวเองเหมือนกับเรา แม่เดินทางมาเจอความรักมีชีวิตคู่ ที่หวังจะสร้างเป็นครอบครัว ผ่านวันที่ตื่นเต้นที่สุด คือวันที่รู้ว่า ในครรภ์ของแม่ มีเราอยู่ในนั้น

เป็นจุดเริ่มต้น ของเวลากว่า 9 เดือน ที่แม่ต้อง แบกน้ำหนักกว่า 10 กิโลกรัมแม่เริ่มใช้ชี วิ ต อย่ าง ระมัดระวังมากขึ้น แม่กลัวว่าลูกในท้องของแม่จะเป็นอั น ต ร า ยและวันที่แม่เ จ็ บ ป ว ด แสนสาหัสก็มาถึง วันแรกที่ แม่ได้เห็นหน้าเรา

“เต็มไปด้วยความสุข แต่แม่ก็เ จ็ บ ป ว ด” ชีวิตส่วนตัวของแม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปความฝันอาจถูกพักไปบ้าง แต่ก็เต็มใจ ข้าวของเครื่องใช้ลดลงเหลือเท่าที่จำเป็นรูปร่างหน้าตาที่สวยงามของผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่สำคัญเท่าลูกของแม่อีกแล้ว

“เรื่องอื่นๆ ของแม่ ช่างมันก่อนเถอะ” อนาคตของตัวเองที่แม่เคยคิดถึงถูกแทนที่ด้วยอนาคตของลูกจนหมดสิ้น เราจะปลอดภัยไหม เราจะเป็นเด็กดีหรือเปล่าเราจะเรียนอะไร เราจะได้น้อยกว่ า ลูกคนอื่นไหม แม่พย าย ามทุกอย่ างให้เราได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

แม่เสกทุกอย่ างให้เด็กน้อย ของแม่เติบโตอย่ างดี “เหนื่อยนะ แต่แม่จะสู้”แล้วเราก็เติบโต แม่เริ่มพบกับความห่างเหินของลูกที่เคยตัวเล็กแม่ไม่ได้เป็นเพื่อนเล่น ที่เราเคยสนุกด้วยแล้ว แม่เห็นใบหน้า ที่เราหงุดหงิดใส่มากขึ้น

ขณะเดียวกันก็เห็นรอยยิ้มที่แม่เคยได้รับ แต่ผู้รับก ล า ย เป็นเพื่อนของเรา “น้อยใจ แต่ทำอะไรไม่ได้”วันที่แม่โล่งใจอย่ างที่สุด คือวันที่เราเรียนจบ แม่ฝ่าฟั น มามากมายกว่าจะได้ปริญญาใบนี้มาแม่คิดว่าหมดห่วงแล้ว ลูกเอ๋ย แต่ขณะที่แม่มองดูเราถ่ายรูป

สนุกสนานกับเพื่อนบัณฑิต แม่ก็รู้ตัวว่าแม่คิดผิด แล้วลูกจะได้งานที่ดีหรือเปล่าลูกจะมีแฟนที่รักลูกเหมือนที่แม่รักไหม เขาจะดูแลลูกอย่ างที่ แม่ทะนุถนอมหรือเปล่าถ้าแม่ไม่อยู่แล้วลูก จะอยู่ต่อยังไง “โตแค่ไหนแม่ ก็เห็นภาพ เด็กตัวน้อย ๆ ของแม่เสมอ”

ลูกของแม่ค่อยๆ ออกเดินทา ง ในชีวิตของตัวเอง เรามีครอบครัว มีลูก มีบทบาทเพิ่มขึ้นจนบทบาทการเป็นลูกของแม่น้อยลงกว่าเดิม แม่รู้แล้วว่าถึงเวลาต้องปล่อยวางลูกมีชีวิตของลูกแล้ว แต่แม่ไม่เคยว า ง ได้เลย แม่ยังรักและห่วงลูกของแม่เสมอ “อย่ าลืมแม่นะลูก”แม่แก่ตัวลงพร้อมกับนับถอยหลังการจากลา เป็นการเดินทางช่วงสุดท้าย

ที่ต้องเผชิญความเสื่อมถอย สองแขนที่อุ้มลูกมาหลายปี ยกอะไรมากไม่ได้แล้วสองขาที่เคยพาลูกไปไหนต่อไหน ต้องใช้ไม้เท้าพยุง วาจาที่เคยเป็นเสียงกล่อมลูกเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง สมองที่เคยใช้ช่วยลูกให้เติบโต เริ่มลางเลือน หัวใจที่เคยสู้

ฝ่าฟันปัญหาให้ลูก บีบตัวน้อยลง “แม่เหมือน ก้ อ น น้ำแข็ง ที่วางตั้งอยู่กลางแดด”วันนี้ระหว่างที่เราเดินทางในชีวิตของเรา ลองหั น ไปมองหน้าแม่ของเราให้เต็มตามองเข้าไปให้เห็นถึงการเดินทางที่ผ่านมาของแม่ วันนี้แม่เดินทางมาไกลมากแล้ว

ขอแค่อย่ าลืม การเดินทางที่ผ่านมาของแม่ นี่เป็นการเดินทางของความ รั ก ที่วิเศษที่สุดแด่แม่และลูกขอ ง แ ม่ทุกคน “เพราะคำพูดบางคำ เปลี่ยนชีวิตบางคน”

ที่มา :  p o s t s r e a d

error: Content is protected !!